Bekämpfung von Walnusskrankheiten und -schädlingen
Die Bekämpfung von Walnusskrankheiten und -schädlingen ist einer der kritischsten Schritte im Walnussanbau. Um bei der Ernte den gewünschten Ertrag aus den Walnüssen zu erzielen, muss in diesem Schritt akribisch vorgegangen werden. Walnussbäume sind einer Reihe von Krankheiten und Schadorganismen ausgesetzt und werden dies auch weiterhin sein. Diese Situation wirkt sich negativ auf die Produktqualität und den Ertrag aus. In diesem Inhalt werden wir versuchen, effektive Strategien zur Maximierung der Walnussproduktqualität und des Ertrags zu detaillieren. Die Bekämpfung von Walnusskrankheiten und -schädlingen ist ein wichtiger Faktor für eine gesunde Walnussernte. Lesen Sie unseren Artikel weiter, um Details zu diesem wichtigen Faktor zu erfahren.
Wie bekämpft man Walnusskrankheiten und -schädlingen?
Walnusskrankheiten und Schädlinge stellen potenzielle Risiken für Walnussanbauer dar. Diese Probleme beeinträchtigen die Gesundheit und den Ertrag der Bäume. Mit dem richtigen Wissen und den richtigen Vorsichtsmaßnahmen ist es jedoch möglich, diese Schädlinge zu bekämpfen. In diesem Artikel finden Sie wichtige Informationen darüber, wie Sie mit Walnusskrankheiten und Schädlingen umgehen können. Es gibt wichtige Schritte für einen gesunden und produktiven Walnussgarten. Die Schritte zur Bekämpfung von Walnusskrankheiten und Schädlingen sind wie folgt:
- Wenden Sie die Fruchtfolge an, um die Vermehrung von Krankheiten und Schädlingen auf der Produktionsfläche zu verhindern.
- Geben Sie beim Kauf von Produktionsmaterialien wie Setzlingen, Jungbäumen und Saatgut Produkten den Vorzug, die einen Pflanzenpass und ein Zertifikatsetikett tragen und deren Freiheit von Krankheiten und Schädlingen dokumentiert ist.
- Wählen Sie resistente Sorten, um die Auswirkungen von Krankheiten und Schädlingen zu verringern.
- Organisieren Sie die Pflanzzeit und andere kulturelle Maßnahmen so, dass die Auswirkungen von Krankheiten und Schädlingen minimiert werden.
- Vermeiden Sie übermäßige und falsche Düngung, um die Auswirkungen von Krankheiten und Schädlingen nicht zu verstärken.
- Lassen Sie für eine wirksame Bekämpfung zuerst die problematische Krankheit und den Schädling diagnostizieren.
- Melden Sie jede unbekannte Krankheit oder jeden unbekannten Schädling so schnell wie möglich den Provinz-/Bezirksdirektionen.
- Führen Sie Untersuchungen durch, um die wirtschaftliche Schadensschwelle und den Bekämpfungszeitpunkt der Krankheit und des Schädlings für eine effektive Bekämpfung zu erfahren.
- Verfolgen Sie die Bekanntmachungen der Provinz-/Bezirksdirektionen bezüglich des Bekämpfungszeitpunkts.
- Entwickeln Sie Bekämpfungsstrategien unter Verwendung von Fallen, Pheromonen und Nützlingen, bevor Sie Pestizide einsetzen.
- Vermeiden Sie den Kauf von verschreibungspflichtigen Medikamenten und führen Sie keine chemische Bekämpfung ohne Rücksprache mit technischen Experten durch.
- Halten Sie die auf dem Etikett des Mittels angegebene Wartezeit für die Ernte nach der Spritzung ein.
Häufig vorkommende Schädlinge bei Walnüssen
Kleine Walnussblattlaus
Die kleine Walnussblattlaus hat bei geflügelten und ungeflügelten Weibchen in den Bereichen Kopf, Thorax und Abdomen blasse zitronengelbe oder gelblich-rosa Farbtöne. Die Antennensegmente weisen eine ringförmige Struktur auf. Corniculi und Cauda sind blass gefärbt, wobei Länge und Breite der Corniculi gleich sind. Die Körperlänge beträgt etwa 1,6-2,5 mm (Abbildung a). Die Art C. juglandicola bildet im Gegensatz zur Art P. juglandis unregelmäßige Kolonien auf der Unterseite von Walnussblättern (Abbildung b). Diese Art verbringt den Winter im Eistadium. Die im Frühjahr aus den Eiern schlüpfenden Individuen bestehen alle aus weiblichen Tieren und vermehren sich im Sommer ohne Befruchtung (vivipar), wobei viele Generationen pro Jahr entstehen.
Große Walnussblattlaus
Bei der großen Walnussblattlaus ist der Körper der ungeflügelten Weibchen in Gelbtönen gehalten, wobei der obere Teil grün und orange ist. Kopf und Thorax weisen dunkelbraune Farbtöne auf. Die fünfgliedrigen Antennen sind gelblich und im Verhältnis zum Körper recht kurz. Kopf und Körper sind mit langen und feinen Haaren bedeckt. Die Körperlänge beträgt mit der gelben Cauda etwa 2-3,5 mm. Bei geflügelten Weibchen sind Kopf und Thorax dunkelbraun oder schwarz gefärbt. Das Abdomen weist Farbtöne von hellgelbbraun bis schwarz auf und hat an den Seiten dunkle Bänder. Die Corniculi sind braun, die Antennen gelb und die Segmentenden dunkel gefärbt. Die Körperlänge beträgt mit der gelben Cauda etwa 2-3,5 mm (Abbildung a). Die Art P. juglandis hat einen holozyklischen Lebenszyklus und siedelt sich zur Nahrungsaufnahme entlang der Mittelrippe auf der Oberseite der Blätter an (Abbildung b). Sie verbringen den Winter im Eistadium, und die im Frühjahr aus den Eiern schlüpfenden Individuen sind alle weiblich. Sie vermehren sich den Sommer über ohne Befruchtung (vivipar) und bringen viele Generationen pro Jahr hervor.
Walnussblattläuse ernähren sich durch das Saugen von Pflanzensaft an den Blättern und Früchten der Walnusspflanze. Infolge dieses Saugvorgangs wird das Chlorophyll abgebaut, was die Photosynthese negativ beeinflusst; es kommt zu Vergilbungen der Blätter und bei hoher Populationsdichte zu Blattfall. Zudem bildet sich aufgrund der von ihnen ausgeschiedenen süßen Flüssigkeit Rußtau (Fumago) auf Blättern und Früchten. Dies führt zu einer Schwächung des Baumes, Blattdeformationen sowie einem Rückgang der Produktqualität und des Ertrags (Abbildung 1-2). Die Arten C. juglandicola und P. juglandis kommen in der Regel gemeinsam an den befallenen Pflanzenorganen vor. Wenn 3-4 Wochen vor der Verholzung der Fruchtschale ein Befall von 10-15 % vorliegt, wird die Fruchtentwicklung behindert. Wenn der Befall am Ende des Sommers kurz vor der Ernte anhält oder zunimmt, kommt es zu Schrumpfungen im Inneren der Frucht, was die Qualität mindert. Blattläuse stellen insbesondere in Gärten ein Problem dar, in denen eng gepflanzt wird, kein regelmäßiger Rückschnitt erfolgt, hohe Feuchtigkeit herrscht und übermäßig breit wirksame Insektizide eingesetzt werden. Obwohl Walnussblattläuse wirtschaftlich keine bedeutenden Schädlinge sind, kommen sie in allen Regionen vor, in denen in unserem Land Walnussanbau betrieben wird.
Bekämpfung
Kulturmaßnahmen: In Bezug auf kulturelle Maßnahmen im landwirtschaftlichen Bereich und in Gärten sollte in neu angelegten Gärten eine dichte Pflanzung, übermäßige Bewässerung und der Einsatz von Stickstoffdünger vermieden werden. Zudem sollte auf die Unkrautbekämpfung im und um den Garten geachtet werden, und die Bäume sollten regelmäßig beschnitten werden, um die Luftzirkulation im Garten sicherzustellen. Darüber hinaus wurde beobachtet, dass die Anwendung von Kaolin zum Schutz der Früchte vor der Sonne eine reduzierende Wirkung auf die Blattlauspopulation hat.
Biologische Bekämpfung: Die Nutzung natürlicher Feinde ist wichtig, insbesondere die biologische Bekämpfung von Walnussblattläusen unter Verwendung von Insekten der Familien Coccinellidae, Syrphidae, Chrysopidae, Anthocoridae und Aphidiidae. Heutzutage sollte anstatt der Zucht dieser Arten eher auf die Ansiedlung oder, was am wichtigsten ist, auf die Vermeidung des wahllosen Pestizideinsatzes in Zeiten hoher Aktivität natürlicher Feinde geachtet werden. Falls erforderlich, sollten selektive Mittel bevorzugt werden, die minimale Auswirkungen auf die Umwelt und natürliche Feinde haben. Zudem sollten mehrjährige Schutzpflanzen (Wildrose, Brombeere usw.) an den Gartenrändern für natürliche Feinde erhalten bleiben. Zusätzlich sollten Pflanzen wie Minze, wilde Möhre und Fenchel, die eine Nahrungsquelle (Beute, Pollen, Nektar usw.) darstellen, geschützt werden. Für den Erfolg der biologischen Bekämpfung ist es wichtig, Ameisen am Aufsteigen auf die Bäume zu hindern, da sie sich von der von den Blattläusen ausgeschiedenen süßen Flüssigkeit ernähren.
Chemische Bekämpfung: Die chemische Bekämpfung gegen Walnussblattläuse beschränkt sich in der Regel auf eine einzige Spritzung im Frühjahr. In Gärten, von denen bekannt ist, dass sie im Vorjahr befallen waren, werden 5 Blätter von 20 Bäumen kontrolliert, die repräsentativ für den Garten ausgewählt wurden. Eine Spritzung wird empfohlen, wenn 5 Kolonien auf 100 Blättern festgestellt werden. In den Sommermonaten können unter Berücksichtigung der Wirkungsdauer des verwendeten Mittels eine zweite und dritte Spritzung durchgeführt werden. Es sollte jedoch nicht außer Acht gelassen werden, dass die Blattlausdichte in der Regel im Juli mit steigenden Temperaturen abnimmt.
Walnuss-Filzmilbe und Walnuss-Gallenmilbe
Die adulten Tiere der Eriophyidae-Milben sind gelblich-cremefarben, transparent und dünn; sie haben eine karottenförmige Struktur, die am Kopf breit ist und zum Abdomen hin schmaler wird. Ihre Größe beträgt etwa 0,1-0,3 mm und männliche sowie weibliche Individuen sehen sich sehr ähnlich; zudem bewegen sie sich langsam. Diese Milbenarten sind bekannt für den Schaden, den sie an Walnussblättern und -früchten verursachen. Zusätzlich zu den zwei verschiedenen adulten Phasen namens Protogyne (Sommerform) und Deutogyne (Winterform) durchlaufen sie eine Zwischenphase namens Nymphopupa, um ungünstigen Witterungsbedingungen standzuhalten. Diese Milben überwintern im adulten Zustand in Knospen, unter Rinden und in Rissen am Stamm. Wenn sich im Frühjahr die Blattknospen öffnen, beginnen die adulten Individuen, an jungen Blättern und Früchten zu fressen. Infolge der Nahrungsaufnahme legen sie Eier in die Gallen und Schwellungen ab, die sie auf den Blättern und Früchten bilden. Die Eier schlüpfen innerhalb einer Woche, und die daraus schlüpfenden Nimfen leben in den Gallen, bis sie erwachsen sind. Wenn sie erwachsen sind, verlassen sie die Gallen und wandern zu jungen Blättern und Früchten ab. Der Schaden tritt am Ende des Sommers am stärksten auf. Im Herbst bilden sich weibliche Formen, die sich selbst befruchten und an geschützten Stellen überwintern. Sie verbreiten sich in der Regel durch mechanischen Transport wie Wind, Vögel und Insekten. Zudem spielt der Transport von Setzlingen eine wichtige Rolle bei der Verschleppung dieser Arten in saubere Gebiete. Walnuss-Eriophyidae-Milben bringen je nach klimatischen Bedingungen viele Generationen pro Jahr hervor. Die folgenden Bilder zeigen das Aussehen von Nimfen und adulten Individuen der Milben Eriophyidae sp.
Walnuss-Eriophyidae-Milben ernähren sich vom Pflanzensaft, den sie aus Walnussblättern und -früchten saugen. Diese Arten verursachen durch die während des Saugens abgesonderte toxische Substanz Deformationen (Gallen und Schwellungen) im Pflanzengewebe. Zum Beispiel ernährt sich die Walnuss-Filzmilbe (A. erinea) nur an Blättern und verursacht große Gallen auf der Blattoberseite und Erineum (Behaarung) auf der Blattunterseite (Abbildung 3-4). Die Walnuss-Gallenmilbe (A. avanensis) hingegen ernährt sich in der Regel an Walnussblättern und bildet kleine warzenartige Gallen auf der Ober- und Unterseite; bei hoher Populationsdichte schädigt sie die Früchte in ähnlicher Weise (Abbildung 5-8). Gallen und Schwellungen sind anfangs hellgrünlich und werden mit der Zeit rötlich, braun und schließlich schwarz. Bei starkem Befall fallen die Blätter vorzeitig ab und die Form der Frucht wird beeinträchtigt. In allen unseren Regionen, in denen Walnüsse angebaut werden, tritt der Schaden dieser Arten auf.
Bekämpfung
Kulturmaßnahmen: Tarımsal uygulamalarda ve bahçelerde ceviz Eriophyidae akarları ile mücadele için kültürel tedbirlerin başında: bahçe kurulurken kullanılacak fidanlar ve aşı çelikleri, bu zararlılardan arındırılmış olmalıdır. Bahçenin düzenli bakımı sağlanmalı, ağaçlar sürekli olarak sağlıklı tutulmalı ve fazla azotlu gübre kullanımından kaçınılmalıdır. İlkbahar sonunda enfekte olmuş sürgünler budanmalı ve budama artıkları ile birlikte sonbaharda dökülen yapraklar toplanarak imha edilmelidir. Hafif enfeksiyon durumlarında, budama yaparak etkilenmiş yaprak ve sürgünlerin bahçeden uzaklaştırılması ve imha edilmesi, populasyonun azaltılması açısından önemlidir. Ayrıca, bahçe içi ve çevresindeki yabancı ot mücadelesi düzenli olarak gerçekleştirilmelidir.
Biologische Bekämpfung: Ekolojik dengenin korunması adına, bu akar türlerinin doğadaki birçok etkili predatör tarafından baskı altında tutulduğunu belirtmek önemlidir. Bu nedenle, yırtıcı türlerin korunması ve etkinliklerinin arttırılması esastır. Doğal düşmanların faaliyetlerinin yoğun olduğu dönemlerde, zararlılarla mücadelede plansız ilaç uygulamalarından kaçınılmalı ve gerektiğinde, çevre ve doğal düşmanlara en düşük etkisi olan seçici ilaçlar kullanılmalıdır. Ek olarak, bahçe kenarlarında doğal düşmanlar için çok yıllık barınak bitkileri (yabani gül, böğürtlen vb.) ve besin kaynağı sağlayan bitkiler (nane, yabani havuç, rezene vb.) korunmalı veya bu bitkiler bahçe çevresinde yetiştirilmelidir.
Chemische Bekämpfung: Ceviz Eriophyidae akarlarına karşı genel uygulama, daha önce zararlı ile bulaşığın bilindiği bahçelerde ilkbaharda yaprak ve meyvelerin incelenerek galler belirtileri aranır. Görülen zarar belirtileri durumunda ilaçlama yapılır. Ancak, bulaşık olduğu bilinen bahçelerde her yıl yoğun bulaşma gözlemlenen dönemlerde uygun ilaçlama zamanları belirlenir. Bu dönemler, ilkbaharda erginlerin kışı geçirdikleri yerlerden yaprak ve meyvelere geçtikleri nisan-mayıs ve sonbaharda yaprak ve meyvelerden tekrar kışı geçirmek için bitki organlarına göç ettikleri ekim-kasım aylarıdır. Fidanlık ve genç bahçelerde (5 yaş altı) zarar görüldüğünde en az bir ilaçlama yapılmalıdır. Yeni çıkan genç yapraklarda zarar devam ederse, ilacın etki süresi ve zarar durumu göz önüne alınarak bir ilaçlama daha önerilebilir.
Blausieb
Die Flügelspannweite der adulten Tiere beträgt etwa 41-43 mm. Die Vorder- und Hinterflügel sind weiß gefärbt, und auf den Vorderflügeln befinden sich zahlreiche oval geformte, metallisch blaue Punkte (Abbildung 9). Die Farbe dieser Punkte kann je nach Pflanzenart, von der sich die Larve ernährt, variieren. Die Antennen der weiblichen Individuen sind fadenförmig und mit weißen Haaren bedeckt. Die Antennen der männlichen Individuen sind kammförmig, wobei die weißen Haare an der Basis konzentriert sind. Auf Kopf und Thorax befinden sich dichte weiße Haare, und im mittleren Teil gibt es 6 dunkelblaue Punkte in zwei Reihen zu je 3 Stück. Das Abdomen ist dunkelbraun gefärbt, und zwischen den Segmenten befinden sich viele weiße Härchen. Das Ei ist oval geformt, etwa 0,8×0,9 mm groß und von rötlich-gelber oder rötlich-brauner Farbe (Abbildung 10). Die junge Larve ist rosa gefärbt, wobei die Punkte darauf kaum ausgeprägt sind (Abbildung 11a). Die ausgewachsene Larve ist etwa 8×45-60 mm groß, zylindrisch geformt und von dunkel gelblich-brauner Farbe. Das Abdomen hat 8 Segmente, und an jedem Segment befinden sich 4 Paare schwarzer Punkte. Auf diesen Punkten befinden sich zwei Borsten, eine kurze und eine lange (Abbildung 11b).
Bekämpfung
Kulturmaßnahmen: Tarım alanlarında veya bahçelerde kullanılan fidanlar ve çelikler, temiz olmalıdır. Bahçe bakımı düzenli bir şekilde yapılmalı ve ağaçlar sağlıklı tutulmalıdır. Mayıs-Haziran aylarında, taç izdüşümündeki yabancı otlarla mücadele edilmeli ve nar gibi dip sürgünü olan meyve ağaçlarında dip sürgün temizliğine özen gösterilmelidir. Ağaçlar her yıl düzenli olarak budanmalı ve budama sırasında, bulaşık dallar kesilerek imha edilmelidir. Yoğunluğun düşük olduğu bahçelerde, galerilere çelik tel sokularak veya gaz haline geçen bir insektisit enjekte edilerek (galeri ağzı aşı veya cam macunu ile kapatılarak) larvalar öldürülmelidir.
Biologische Bekämpfung: Ağaç sarıkurdu’nun doğadaki birçok doğal düşmanı bulunmaktadır. Bu doğal düşmanların korunması ve etkinliklerinin artırılması için zararlılara karşı kullanılan ilaçları ve ilaçlama zamanlarını doğru bir şekilde belirleyerek, mevcut predatörleri koruma, destekleme ve etkinliklerini artırma yoluna gidilmelidir. Bu nedenle, yıl içinde predatör faaliyetinin yoğun olduğu dönemlerde, diğer zararlılara gegen gelişi güzel ilaçlamalardan kaçınılmalıdır. Geniş etkili bitki koruma ürünleri yerine seçici (spesifik) olanları tercih edilmelidir.
Chemische Bekämpfung: Zararlıların larvaları ağaç odun dokusunda galeri içinde beslendikleri için mücadeleleri oldukça zordur. İlaçlama kararı vermek için eşeysel çekici tuzaklar kullanılarak ilk kelebek çıkışı izlenir. Bu amaçla, mayıs ayının ilk veya ikinci yarısında hektar başına bir adet izleme tuzak asılır. Tuzaklar haftada 2-3 kez kontrol edilir. İlk ergin yakalama sonrasında 10 ve 15 gün arasında ağaçlar ilaçlanmalıdır (haziran ayı). Tuzaklarda ergin yakalaması devam ettiğinde ve tepe noktaları belirginleştiğinde 2. (Ağustos ayı) ve 3. (ekim ayı) ilaçlamalar gerçekleştirilir. İlaçlamalar, kaplama şeklinde olmalıdır. Meyveye yatmış bahçelerde hasada yakın ilaçlamalar, diğer nar zararlıları ile mücadele yöntemleri ile entegre edilebilir. Ağaç sarıkurdu ile etkili bir mücadele için en az iki yıl süreyle mücadele devam etmelidir.
Gitterwanze (Birnenblattwanze)
Armut Kaplanı erginleri, geniş ve yassı bir vücuda sahip olup 4-5×2.5 mm boyutlarındadır. Şeffaf görünümlü olan üst kanatları, desenli bir arı peteğini andırır ve duman rengi gölgelidir. Göğüs ve karın kısmı kahverengi siyahtır, bacakları koyu sarı renkte ve antenleri 5 segmentlidir. Antenler, yüksek bir pronotumu örter ve başı kapsar şekilde öne doğru uzanmıştır (Abbildung 12a). Yumurtalar parlak siyah renkte olup, yaklaşık 2 mm uzunluğundadır. Kış mevsimini, erginken ağaç kabukları altında, taşlar arasında toprak yarık ve çatlaklarında, kurumuş yaprakların altında geçirirler. Nisan ayından itibaren bu kışlakları terk ederek meyve ağaçlarına geçerler. Yaprakların özsuyunu tüketen bu böcekler, 10 gün süreyle beslendikten sonra çiftleşirler. Dişiler, mayıs ayının başından itibaren yaprağın alt epidermisine ve doku içine yumurta bırakır. Yumurtalar, koruma amaçlı yapışkan bir sıvı ile kaplanır. Dişi başına 21-127 adet yumurta bırakılır ve bu yumurtalar, haziran ayı başından itibaren açılır. Nimfler, siyah renkte doğar ve gömlek değiştirdikçe renkleri açılır. S. pyri, beş gömlek değiştirir ve ortalama 22 günde ergin hale gelir. Erginler, ekim ayından itibaren kış mevsimini geçirmek üzere kışlaklara çekilirler. Bu tür, yılda 2-3 döl verir. Armut Kaplanı’nın nimf ve erginleri, yaprakların özsuyunu emerek klorofilin parçalanmasına neden olur. Bu beslenme sonucunda yapraklarda sarımsı beyaz lekeler oluşur (Abbildung 12b). Yaprak altında oluşan koyu renkli pislikler ve salgıladıkları tatlı madde, yaprağın solunumunu engeller ve kurumalara yol açar (Abbildung 12c). Yoğunluğun yüksek olduğu durumlarda, ağaçlar sağlıklı bir şekilde gelişemez, sürgünler tam olarak olgunlaşamaz, meyveler küçük kalır ve bu da ürün kalitesi ile verimde düşüşe neden olabilir. Armut Kaplanı, ülkemizde meyve yetiştirilen bölgelerde görülür. Ancak, genellikle ekonomik açıdan her zaman zarar oluşturmayan sekonder bir zararlıdır.
Bekämpfung
Kulturmaßnahmen: Tarımsal uygulamalarda ve bahçelerde alınacak önlemler şunlardır: Yeni bahçe tesislerinde sık dikimden kaçınılmalı, aşırı sulama ve azotlu gübre uygulaması özenle düzenlenmeli, bahçe içi ve çevresinde yabancı ot temizliği düzenli olarak yapılmalıdır. Ağaçlar her yıl düzenli olarak budanarak bahçe içindeki hava sirkülasyonu sağlanmalıdır. Ayrıca, meyvelerin güneşten korunması amacıyla kullanılan Kaolin uygulamasının Armut kaplanı popülasyonunu önemli ölçüde azalttığı gözlemlenmiştir.
Biologische Bekämpfung: Armut kaplanı’nın doğal düşmanları hakkında ülkemizde sınırlı sayıda çalışma bulunsa da, doğadaki parazitoit ve predatörlerin korunarak popülasyonlarının artırılmasına öncelik verilmelidir. Ceviz bahçelerinde sorun yaratan zararlılarla mücadelede çevre dostu, parazitoit ve predatörlere zarar vermeyen seçici (spesifik) ilaçlar tercih edilmelidir. Ayrıca, bahçe kenarlarına doğal düşmanlar için uygun barınak bitkileri (örneğin yabani gül, böğürtlen vb.) ve besin kaynakları (örneğin av, polen, nektar vb.) ekilmeli veya korunmalıdır.
Chemische Bekämpfung: Nisan ayından itibaren belirlenen 10 ağacın farklı yönlerinden seçilen sürgünlerde yapılan yaprak kontrollerinde, kışlaktan çıkan ergin sayısı ortalama 1 adet ve üzerinde ise ilaçlama uygulanmalıdır. Haziran ayında birinci döl nimflerinin yoğun olduğu dönemde yaprak başına 4 adet ve üzerinde ergin+nimf yoğunluğu tespit edildiyse, ikinci bir ilaçlama düşünülebilir. Ancak, aynı bahçede Elma iç kurdu ve yaprakbiti mücadelesi yapılıyorsa, ayrıca bir ilaçlama gerekmeyebilir.
Häufige Krankheiten bei Walnüssen
Ceviz ağaçları, bahçelerimizi zenginleştiren, lezzetli meyveler sunan kıymetli varlıklardır. Ancak, bu sağlıklı ve keyifli dünyayı tehdit eden bazı hastalıklar da mevcuttur. Ceviz yetiştiricileri olarak, bu hastalıkları tanımak ve önlem almak, bahçelerimizi güçlü ve verimli tutmak için hayati öneme sahiptir. Ceviz hastalıklarını tanımak ve belirtilerini anlamak, erken müdahalenin anahtarıdır. Bu konuyla ilgili detaylı yazımıza aşağıdaki link üzerinden ulaşabilirsiniz. Ayrıca, sadece ceviz hastalıklarını tanımakla kalmayıp, kültürel önlemler, biyolojik mücadele ve kimyasal mücadele yöntemlerini içeren çeşitli koruma stratejilerini keşfedeceksiniz. Bahçelerimizi bu hastalıklardan korumak için neler yapabileceğimize dair ipuçları, pratik öneriler ve deneyimlerle dolu bu rehber, ceviz yetiştiriciliğinde başarılı olmak isteyen herkes için bir başvuru kaynağı olacaktır. Ceviz ağaçlarınızın sağlığını koruyarak, lezzetli ve sağlıklı meyveler elde etmenin keyfini çıkaralım!
Bewässerung bei Walnüssen
Türkiye, ceviz üretiminde öncü bir konuma sahip olmasına rağmen, istenilen verim seviyesine henüz ulaşmış değil. Meyve veren ceviz ağacı sayısı 2000 yılında 3,5 milyonken, bugün 9 milyona yaklaşmış durumda. Ancak, bu artış talebi karşılamaya yetmiyor. Özellikle chandler cinsi cevizlere olan talep yüksek olsa da, verimliliği artırmak için sulama büyük önem taşıyor. Ceviz sulamasında, özellikle ilkbahar aylarında meyvelerin iç gelişiminin başladığı dönemde doğru sulama çok kritiktir. Bu dönemde yaşanacak susuzluk, meyvelerin gelişimini durdurabilir ve verim ile kaliteyi olumsuz etkileyebilir. Toprak neminin yeterli olmaması ise meyve iç büzüşmesi, kararma ve lekelenme gibi problemlere neden olabilir. Ceviz yetiştiriciliğine olan ilginin azalmadığı bu dönemde, modern bahçelerde sulamanın olmazsa olmaz bir faktör olduğunu belirtmek gerekir. Doğru sulama ile daha sağlıklı ve verimli bir ceviz üretimi mümkün olacaktır.
Wie oft werden Walnüsse bewässert?
- Bestimmen Sie in der Phase der Setzlingspflanzung die Interaktionstiefe der bei jedem Bewässerungsvorgang verwendeten 15-20 Liter Wasser im Boden und passen Sie die Bewässerungsdauer und -menge entsprechend an.
- Yaptığınız sulamanın fidanın toprağını ne kadar süre boyunca nemli tuttuğunu düzenli olarak gözlemlemeli ve sulama sıklığını buna göre ayarlamalısınız.
- Genel olarak hava sıcaklığı ve yağış durumuna bağlı olarak 10 günde bir, 7 günde bir, özellikle sıcak günlerde ise 3-5 günde bir olacak şekilde 15-20 litre su ile fidan sulaması yapmanız önerilir.
- Sulama ihmal edildiğinde yaşanacak su stresi, fidanın kök, gövde ve dal gelişimini yavaşlatarak kurumasına neden olabilir.
- Sık aralıklarla yapılan sulamaların yanı sıra az sulama da fidana zarar verebilir. Sulama sıklığı ve miktarı konusunda topraktaki nem düzeyini göz önünde bulundurmalısınız. Bu konuda esular’ın yenilikçi toprak nem sensörlerinden faydalanabilirsiniz.
- Yukarıda belirtildiği gibi topraktaki nem seviyesi, sulama miktarı ve sıklığı konusunda temel göstergelerdir. Yapılan gözlemlere dayanarak sulama planınızı oluşturmalısınız.
- Genel olarak Eylül 15’e kadar fidan sulama aralıklarını azaltarak devam etmek önemlidir. Sıcak bölgelerde eğer fidanın kök bölgelerinde, yani 15-20 cm derinlikte kuruluk varsa, ek bir sulama daha yapılabilir.
Wie viel Wasser benötigt ein Walnussbaum?
Cevizin yıllık yağışlarla birlikte 1200-1350 mm sulama suyu ihtiyacı vardır. Sulama süreci, geç ilkbahardan başlayarak hasat dönemine kadar devam eder. Nadiren, çok kurak dönemlerde veya toplam yağışın düşük olduğu bölgelerde, geç sonbahar veya kış sulamaları zorunlu hale gelebilir. Topraktaki su eksikliği, cevizlerin meyve iriliği ve kalitesini olumsuz yönde etkileyebilir. Ceviz yetiştiriciliği deneyimleri, yüksek kaliteli iç ceviz üretiminde sulamanın temel bir faktör olduğunu ortaya koymaktadır.
Intelligente Bewässerung im Walnussanbau
Ceviz yetiştiriciliği, verimlilik ve kaliteyi artırmak adına modern tarım uygulamalarına uyum sağlamaktadır. Bu noktada, geleneksel sulama yöntemlerinin yerini akıllı sulama teknolojileri almaktadır. Akıllı sulama, su kaynaklarını etkin ve sürdürülebilir bir şekilde kullanarak ceviz yetiştiriciliğinde önemli bir rol oynamaktadır. Geleneksel sulama yöntemlerinin aksine, akıllı sulama sistemleri, hava durumu verileri, toprak nem ölçümleri ve bitki ihtiyaçları gibi faktörleri dikkate alarak sulama süreçlerini otomatik olarak yönetir. Bu sayede suyun verimli bir şekilde kullanılması sağlanır ve su israfı önlenir. Akıllı sulama, çiftçilere su tasarrufu sağlamanın yanı sıra, bitki büyüme döngüsüne uygun optimal sulama sağlayarak verimliliği artırma avantajı sunar.
Ceviz ağaçları, özellikle büyüme dönemlerinde suya ihtiyaç duyarlar. Akıllı sulama sistemleri, bu ihtiyacı anlık olarak değerlendirir ve su verimliliği ile birlikte bitki sağlığını optimize eder. Bu teknoloji, çiftçilere sadece su maliyetlerinde değil, aynı zamanda enerji ve işgücü maliyetlerinde de önemli tasarruflar sağlar. Ceviz yetiştiricileri için akıllı sulama sistemleri, sürdürülebilir tarım uygulamalarına geçişte önemli bir adımdır. Bu sistemler, su kaynaklarını koruyarak çevresel etkiyi azaltmanın yanı sıra, ceviz verimliliğini ve kalitesini artarak ekonomik getiriyi de destekler. Daha detaylı bilgi için aşağıdaki içeriğimize göz atmayı unutmayın!
Yorumlar